Hugo von Pohl

Życiorys

Hugo von Pohl, urodzony we Wrocławiu na terenie ówczesnego pruskiego Śląska, rozpoczął swoją wojskową karierę, wstępując do Kaiserliche Marine w 1872 roku. W latach 1900−1901 brał udział w międzynarodowej interwencji w Chinach, której celem było stłumienie powstania bokserów. W tym czasie dowodził krążownikiem pancernopokładowym SMS „Hansa”.

Jako zdolny taktyk oraz dowódca, Hugo von Pohl zyskał uznanie admirała Alfreda von Tirpitza, co przyniosło mu szybki awans. W 1913 roku uzyskał pruski tytuł szlachecki, awansował do rangi admirała (Admiral) i objął stanowisko szefa sztabu marynarki. Po wybuchu I wojny światowej, stał się orędownikiem strategicznego prowadzenia działań wojennych, bazując głównie na lekkich siłach nawodnych oraz U-Bootach.

Po niepowodzeniu w bitwie na Dogger Bank, Hugo von Pohl został 2 lutego 1915 roku powołany na stanowisko dowódcy Hochseeflotte, zastępując admirała Friedricha von Ingenohla, który został odwołany przez cesarza Wilhelma II. W obliczu ograniczeń narzuconych przez cesarza, który zakazywał narażania głównych okrętów na starcia z jednostkami Royal Navy, von Pohl przesunął akcent na bardziej agresywne wykorzystanie podwodnych i lekkich sił.

W ramach swoich decyzji ściśle związanych z prowadzoną wojną, Hugo von Pohl zainicjował nieograniczoną wojnę podwodną przeciwko Wielkiej Brytanii. Działanie to zostało wstrzymane w związku z zatopieniem transatlantyku RMS „Lusitania” w maju 1915 roku, co budziło obawy przed wywołaniem negatywnych reakcji w Stanach Zjednoczonych.

Niestety, w wyniku poważnej choroby, jaką był nowotwór wątroby, Hugo von Pohl ustąpił z pełnionego stanowiska w styczniu 1916 roku. Zastąpił go admirał Reinhard Scheer. Zmarł 23 lutego 1916 roku w szpitalu w Berlinie. W czasie swojej służby wojskowej został odznaczony m.in. Krzyżem Żelaznym II i I klasy, pruskim Orderem Korony oraz, jeszcze przed wybuchem wojny, brytyjskim Orderem Łaźni.