Józefa Bąkowska

Życiorys

Józefa Bąkowska przyszła na świat we Wrocławiu, jako córka Wojciecha Cybulskiego, znanego literaturoznawcy oraz profesora Uniwersytetu Wrocławskiego, oraz Józefy z Machczyńskich. Swoją edukację rozpoczęła w żeńskim Seminarium Nauczycielskim w Krakowie, gdzie ukończyła naukę w 1881 roku. W latach 1881-1883 miała okazję studiować literaturę niemiecką oraz estetykę w Dreźnie.

Po zakończeniu studiów zamieszkała w Odessie, gdzie podjęła pracę jako nauczycielka języków obcych oraz historii w zamożnych domach magnackich. W 1895 roku zawarła związek małżeński z lekarzem Ludwikiem Jaxą-Bąkowskim, a po ślubie przeniosła się do Warszawy.

Józefa zadebiutowała literacko podczas swoich studiów, publikując po raz pierwszy w 1880 roku. Jej twórczość można znaleźć w licznych czasopismach, takich jak Bluszcz (w latach 1884-88), Tygodnik Ilustrowany (1886-88), Echu Muzycznym, Teatralnym i Artystycznym (1887-89), Kłosach (1887-88), Gazecie Narodowej (1893-95), Kraju (1894-95) oraz Tygodniu i dodatku do Kuriera Lwowskiego (1894-96). Rola redaktorki w Bluszczu przypadła jej w latach 1896-1901, a później redagowała Dobrą Gospodynię między 1903 a 1905 rokiem.

Oprócz działalności literackiej, była aktywną działaczką społeczną oraz filantropką, a także gorącą zwolenniczką emancypacji kobiet. Prowadziła kursy dla kobiet pragnących poszerzać swoje kwalifikacje, a także pełniła rolę przewodniczącej towarzystwa opieki nad sierotami oraz dziećmi z rodzin z problemami socjalnymi. Na początku XX wieku, władze Jaxa-Bąkowscy nabyli pensjonat „Gryf” w Konstancinie-Jeziorna, który stanowił często miejsce spotkań dla działaczek ruchu kobiecego, społeczników oraz literatów.

Józefa Bąkowska zmarła w Warszawie 24 lutego 1933 roku, pozostawiając po sobie bogatą spuściznę zarówno w literaturze, jak i działalności społecznej.

Przypisy