Walerij Sałow

Kariera szachowa

Dwukrotny awans do kluczowych meczów pretendentów, będących kwalifikacją do walki o tytuł mistrza świata, jest znaczącym osiągnięciem w karierze szachowej tego zawodnika. W 1987 roku, po triumfie w prestiżowym turnieju międzystrefowym w Sziraku, natrafił na trudności, przegrywając w pierwszej rundzie meczów pretendentów z Janem Timmanem wynikiem 2½ – 3½.

W 1990 roku, na kolejnym etapie międzystrefowym w Manili, zrezygnował po sześciu rozegranych partiach. Jego determinacja nie osłabła, ponieważ w 1993 roku ponownie zakwalifikował się do meczów pretendentów, zdobywając VII pozycję w międzystrefowym turnieju w Biel, gdzie rywalizowano systemem szwajcarskim. Podczas meczów pretendentów pokonał Aleksandra Chalifmana 5 – 1 oraz Jana Timmana 4½ – 3½, zajmując miejsce w finałach, gdzie przegrał z Gatą Kamskim wynikiem 1½ – 5½.

W latach 1997 i 1999 brał udział w mistrzostwach świata FIDE, które odbywały się w formacie pucharowym, niestety odpadając w drugiej rundzie, przegrywając z Władysławem Tkaczewem oraz Gilberto Milosem. W okresie od 1989 do 1995 roku, jego obecność w pierwszej dziesiątce listy rankingowej FIDE była nieprzerwana, a w szczególności w dniu 1 stycznia 1995 roku zajął 3. miejsce na świecie, zdobywając 2715 punktów, ustępując tylko Garriemu Kasparowowi i Anatolijowi Karpowowi.

Ten czas w jego karierze zaowocował licznymi znaczącymi osiągnięciami, w tym wspólnym pierwszym miejscem z Nigelem Shortem podczas memorialu Maxa Euwego w Amsterdamie w 1991 roku, gdzie wyprzedzili takich zawodników jak Anatolij Karpow, Garri Kasparow oraz Wiktor Korcznoj. W 1994 roku odniósł zwycięstwo w turnieju w Buenos Aires, kończąc z wyprzedzeniem Viswanathana Ananda i Anatolija Karpowa, a także triumfował w Tilburgu. W 1997 roku zdobył pierwsze miejsce w prestiżowym turnieju w Wijk aan Zee.

Od roku 2000 nie brał udziału w żadnych szachowych zmaganiach klasyfikowanych przez Międzynarodową Federację Szachową, co oznacza spadek jego obecności w profesjonalnym środowisku szachowym.

Przypisy